Çocuğumu Seviyorum Ama Anneliği Sevmiyorum.

Bu cümleyi yüksek sesle söylemek kolay olmayabilir. Belki boğazında bir şey düğümleniyor, zihnin anında yargılama düğmesine basıyor; sanki söyler söylemez bir açıklama yapmak zorundaymışsın gibi hissediyor olabilirsin.

Kimileri için rahatsız edici, kimileri için tezat bir cümle… Kimileri için ise uzun zamandır sessizce taşınan bir gerçeğin ilk kez dile getirilişi… ve beraberinde gelen o derin nefes: “Demek böyle hisseden bir tek ben değilmişim.”

Çoğu zaman bir çocuğu sevmenin, anneliğin her parçasını da sevmeyi gerektirdiğine inanılıyor. Oysa psikolojik olarak bu iki deneyim aynı şey değil. 

Bir çocuğu sevmek bir bağdır. Duygusal, bedensel ve sezgisel bir ilişkiyi anlatır.

Annelik ise bir roldür.

Sürekli devam eden sorumluluklardan, bölünen uykulardan ve çoğu zaman kendi ihtiyaçlarını ertelemekten oluşan bir rol.

Subscribe to OG Haftalık Posta to read the rest.