İyi Anne Olmaya Çalışırken Kendimden Uzaklaşıyor Muyum?

Bazen gün bitiyor ve geriye yalnızca yapılmamış şeylerin izi kalmış gibi hissedebiliyoruz.

Okula gitmek için kapıdan çıkarken biraz daha sakin kalabilirdim.

Akşam yemeğinde telefonuma daha az bakabilirdim.

O ağladığında bir an önce çözüm bulmaya çalışmak yerine yanında durup dinleyebilirdim.

Bağırmadan önce kendimi durdurabilirdim.

Daha sabırlı, daha şefkatli, daha oyuncu, daha anlayışlı olabilirdim.

Ve bazen bütün bu “daha” ların arasında kendimizi kaybedebiliyoruz.

Çocuğumuza nasıl yaklaşmamız gerektiğini düşünürken içinde bulunduğumuz anı kaçırabiliyoruz. Ya geçmişte bir yerde kalıyor ya da gelecekte olacakları düşünmeye başlıyoruz. Çoğu zaman da bütün bunları düşünürken bize ne olduğuna bakmayı unutabiliyoruz.

Onun duygusunu anlamaya çalışırken, kendi içimizde olup biteni duymamaya başlıyoruz. Ona şefkatli bir ses olmayı isterken, içimizde kendimize çok daha sert bir sesle konuşuyoruz.

“Yine yapamadın.”

“Bunu da beceremedin.”

“Böyle sert tepki vermemeliydin.”

Subscribe to OG Haftalık Posta to read the rest.