“Neden Böyleyim?”

Bu postada birlikte bir anneyi izleyeceğiz. Kimsenin fark etmediği bir sabahın içinden.
Her şeyin normal göründüğü ama içeride bir şeylerin çoktan yorulduğu bir andan.

Anne çocuğunu okula bıraktıktan sonra kapı kapanana kadar durur. Beklemesi gerektiği için değil; bedeni, sabahın hızına henüz yetişemediği için. Sanki gün onun için şimdiden çok uzun sürmüştür. Ne olduğunu tam söyleyemez ama içinde aşağı doğru çöken bir ağırlık vardır. Tanıdık. Sessiz. Bu ağırlıkla yürümeye başlar.

Eve döndüğünde ev, sabahın yarım kalan haliyle durur. Hayat ondan bir sonraki adıma geçmesini beklerken zihni bambaşka bir yere kayar. İçindeki o tanıdık sıkışma bir anda bir sese dönüşür:

Subscribe to OG Haftalık Posta to read the rest.