Çocuğumun Mutlu Olmasından Ben Mi Sorumluyum?

Çocukların mutlu olması gerektiği fikri, çoğumuz için iyi birer annebaba olarak algılanmanın bir ölçütü gibi görülebiliyor. Çocuğunuz gülüyorsa, sorun çıkarmıyorsa, genel olarak “iyi” görünüyorsa içiniz biraz rahatlıyor. Gün daha kolay akıyor; belki bu sayede siz de kendinizi daha yeterli hissediyor, annebabalığınızdan daha çok keyif alırken bulabiliyorsunuz kendinizi.

Ne yazık ki çocukların bu hali biraz kırılgan. Karşılaşılan ilk zorlukta hızla dağılma potansiyeline sahip. Çünkü hayat düz bir çizgi takip etmiyor. Belirsizlik ve değişim çoğu zaman paketin içinde geliyor. Bu yüzden aynı halin, aynı duygunun, aynı dengenin sürmesini beklemek; iyi niyetli ama gerçekçi olmayan bir beklentiye dönüşebiliyor.

Çocuğun mutlu olmasını isterken, bazen bunun ne kadarının çocuğa, ne kadarının bize ait olduğunu ayırt etmek zorlaşabiliyor.

Taşımakta zorlandığımız duygularla karşılaşmak kolay değil. Bir çocuğun çaresizliğini görmek, korkusuna şahit olmak ya da kontrolünü kaybetmiş gibi görünen haline denk gelmek, bedende bir sıkışmaya; bazen de bir panik haline yol açabiliyor.

O anda otomatik olarak bir şey yapmak isteyebiliyoruz: düzeltmek, yatıştırmak, durumu kontrol altına almak… Çünkü bu haller bize de dokunuyor. Kendi sınırlarımızı, kendi çaresizliğimizi, taşınmamış parçalarımızı hatırlatabiliyor.

Subscribe to OG Haftalık Posta to read the rest.