Çocuğum Üzgünken Neden Ben Daha Çok Zorlanıyorum?

Gün bitmek üzere. Son hikaye okunmuş. Kimseye bir şey yetiştirmek zorunda olmadığın o ana yaklaşmışsın. Belki aklında yarım bıraktığın bir dizi var. Belki bekleyen bir iş. Belki sadece sessizce oturmak.

Tam odadan çıkacakken çocuğun konuşmaya başlıyor.

“Anne… bugün kimse benimle oynamadı.”

“Kimse benim en iyi arkadaşım değil.”

Ve ardından ağlamaya başlıyor.

O an en şefkatli halinle karşılık veremeyebilirsin. İçinden geçen ilk şey “Şimdi mi?” olabilir. Tam uyku saati. Bu konu uzarsa yatma saati gecikecek.

Bir yanın hızlıca teselli edip birkaç öneri verdikten sonra konuyu kapatmak istiyor. Aynı anda göğsünde bir sıkışma fark ediyorsun. İçinde bir huzursuzluk. Çocuğunun yalnız kalma hali sende tanıdık bir yere dokunuyor sanki. İçinde bir yer bu duyguyu biliyor.

Subscribe to OG Haftalık Posta to read the rest.